Czytelnia

Motto na Boże Narodzenie

Twoje Sanktuarium jest Betlejem naszym

Misja - świadomość posłannictwa:

Koszulka reprezentacyjna

Na chrzcie świętym każdy z nas otrzymał symboliczną białą szatę. Ona jest symbolem nieskalanego, nowego życia. Jednocześnie można w niej widzieć koszulkę reprezentacyjną królestwa Bożego. Mam reprezentować interesy Jezusa. Mam tak grac, aby zachwycić swoją grą kibiców i pociągnąć ich na to boisko. Przyjąłem chrzest i bierzmowanie nie po to, by siedzieć na trybunach i wymądrzać się - jak oni mają grać. Zostałem powołany do reprezentacji. Mam grać na mojej pozycji wyznaczonej przez mój ideał osobisty, moje powołanie. Mam grac czysto, zgodnie z regułami dekalogu i wskazaniami trenera Benedykta. „Nie możemy zdezerterować” (JP II, Westerplatte). Jesteśmy posłani, by wygrać nasze Westerplatte.

Tekst o. Kentenicha

„Twoje Sanktuarium jest Betlejem naszym

Od wszechświata całego teraz i wieki. Amen”

Co mówi do nas modlitwa o. Kentenicha?

Kiedy człowiek postawi się do dyspozycji Boga, Bóg może go posłać. Niosąc Boga w sercu, posłani, aby rozproszyć ciemności tego świata tak jak Maryja. Nad mieszkańcami kraju mroków zabłysło światło. Jeśli się kiedyś zagubimy w Szensztat, wystarczy znowu spojrzeć na Świętego Józefa. W Jego osobie mieści się odpowiedź, po co jest Szensztat: „Józefie weź dziecię i Jego Matkę i idź”. (Por. JK)

Z Sanktuarium Betlejem chcemy przekazać Mój ogień - światło nadziei dla Europy. Chcemy odnowić w nas świadomość posłannictwa. Mamy bowiem przekazać ogień Chrystusa. Jesteśmy podobnie jak Jan Chrzciciel posłani, aby zaświadczyć o światłości, jesteśmy jak Maryja posłani, aby przynieść Europie - tej pustej walącej się stajni - Chrystusa. Jak Józef, mamy wziąć Dziecię i Jego Matkę i iść do Betlejem, uciekać do Egiptu - wracać do Nazaretu, pielgrzymować do Świątyni... Do tego powołał nas Bóg. To nasz cel: przywrócić Europie Chrystusa, ratować jej historio zbawcze posłannictwo Europy. Uratujemy je jeśli sami będziemy ratować i odnawiać jego świadomość w sobie.

Kontekst:

Z nauczania JP II:

„Dziś bardziej niż kiedykolwiek konieczne jest, aby każdy chrześcijanin miał świadomość misyjną, począwszy od biskupów, prezbiterów, diakonów, osób konsekrowanych, katechetów i nauczycieli religii: «każdy ochrzczony, jako świadek Chrystusa, winien zdobyć formację odpowiednią do swego stanu, nie tylko dlatego, by uchronić wiarę przed oziębnięciem z braku troski w nieprzychylnym środowisku, jakim jest świat, ale również po to, by wesprzeć i pobudzić ewangelizacyjne świadectwo»86.”
JP II „Kościół w Europie”

Kontekst społeczno polityczny

Związek z 13 grudnia 2007

Przedstawiciele narodów europejskich mają się spotkać w tych dniach, by podpisać tzw. Kartę Praw Podstawowych. Jest to w rzeczywistości Konstytucja Europejska, od której w dużej mierze będzie zależała nasza przyszłość. KEP podkreśla, że w preambule zabrakło odwołania do Boga, zastrzeżenie a nawet sprzeciw budzą niepełne, a w niektórych wypadkach nawet nie do przyjęcia, sformułowania, zwłaszcza ograniczenie zakazu klonowania ludzkiego życia jedynie do klonowania reprodukcyjnego. Nie została jasno określone małżeństwo jako trwały związek mężczyzny i kobiety. Wreszcie nie zostało zabezpieczone do końca prawo do życia od początku do naturalnej śmierci. Co z tego więc, że będziemy mieli boiska, jeśli nie będzie piłkarzy? Kto będzie pracował na naszą emeryturę...

Mamy do spełnienia ważną misję. Przynieść Europie, naszemu otoczeniu światło nadziei. Z Sanktuarium przekażcie mój ogień. Gdy odpowiemy Bogu tak, wtedy będziemy otwarci, aby przyjąć Chrystusa do naszych serc. Wtedy On swoim światłem przeniknie nasze mroki i staniemy się Jego świadkami.

Teksty do pracy w grupach

51 Pielęgnuj bardzo troskliwie świadomość otrzymanego od Boga posłannictwa i pełnienia roli Jego narzędzia.

52 Kto dokładnie orientuje się w obecnej sytuacji i zna ekonomię zbawienia, ten wie, jak potrzebne jest podkreślanie nadprzyrodzonej świadomości posłannictwa i narzędzia.

53 Od dawna prawem samo przez się zrozumiałym było to, że głębiej potrafią wniknąć w Królestwo Boże tylko ci ludzie i te społeczności, które otrzymują od Boga wyraźne powołanie i posłannictwo. Dowodem są nie tylko kapłani i prorocy Starego Testamentu, ale także sam Zbawiciel, Apostołowie, nauka Kościoła i katolicki zmysł wiary.

54 Zbawiciel usuwa się na modlitwę, a następnie wysyła, kogo sam chce. Zależy Mu na tym, by najbliżsi zrozumieli Jego postępowanie: „Nie wyście Mnie wybrali, ale Ja was wybrałem”. W modlitwie arcykapłańskiej mówi Ojcu Niebieskiemu, że zachował od ducha świata tych, których Mu dał.

55 Apostołowie - z Apostołem Narodów na czele - podkreślają fakt, że są posłańcami Bożymi i Chrystusowymi.

56 W teorii i w praktyce Kościół trzyma się zasady, że nikt nie może być wybrany i posłany, jeśli nie był powołany tak jak Aaron.

57 Poza tym katolicki zmysł wiary zarezerwował wyrażenie „posłannictwo” i „powołanie” dla ludzi i społeczności posiadających wyraźne wezwanie od Boga.

58 Dzisiejsza sytuacja przypomina nam pewne prawo, które Donoso Cortez wyczytał w historii świata i Kościoła. Według tego prawa istnieją epoki, w których Kościół jest prześladowany pod każdym względem. Pomimo że wytęża wszystkie siły, nie udaje mu się wyjść z katakumb. Dopiero gdy wyraźnie pozna i zdecydowanie uzna ograniczoność ludzkiego pierwiastka w sobie, nagle wiekuisty Bóg pojawia się znów na szczycie świątyni czasu, słychać trąby i upadają mury Jerycha. Kto w takich chwilach nie jest uzbrojony w niezłomne przekonanie, że posiada specjalne posłannictwo, otrzymane od Boga, i że nosi w sobie moc Bożą, ten z góry skazany jest na bezowocność, bezsilność i upadek. Tylko ten może się odważyć płynąć po wzburzonym morzu życia, kto posiada niezachwianą ufność i wiarę w moc Bożą i posłannictwo.

59 Dzisiaj dziwimy się, że nasze młode pokolenie założycielskie 25 lat temu posiadało tak głęboką świadomość posłannictwa i narzędzia. Słusznie pytamy o przyczyny, które do tego doprowadziły. Znamy je. Wielu z nas w takich warunkach z trudem stanęłoby na wysokości zadania. Lepiej pojmujemy ich tok rozumowania, który, po pięcioletniej egzystencji i owocowaniu pod koniec wojny światowej, od 1919 roku utwierdził w nich to Boże posłannictwo. Słyszeliśmy to i powtarzaliśmy już niezliczone razy. Chodzi o znane określenia, które wskazują na dzieło Boże: niepozorne narzędzia, wielkie trudności i wielka owocność. Wszystko, co wywalczyliśmy i osiągnęliśmy od roku 1919 aż do dnia dzisiejszego, wszechstronnie wzmacnia i ogromnie pogłębia łańcuch dowodów, a tym samym naszą wiarę w posłannictwo i świadomość, że jesteśmy narzędziami. Dlatego mamy powód do serdecznego dziękowania wszystkim, którymi posłużyła się Opatrzność Boża w dostarczaniu nam trudności. Gdyby nie oni, nie mielibyśmy dzisiaj tak mocnej, radosnej i zwycięskiej wiary, nadziei i miłości; dziś, kiedy tak wielu ludzi załamuje się, a zniechęcenie zatacza szerokie kręgi.

60 Naszym zadaniem jest teraz pogłębienie tej wiary w posłannictwo przez modlitwę i studiowanie historii Rodziny i świata.

61 Im lepiej i skuteczniej to czynimy, tym większe i cenniejsze zbieramy owoce: wzrasta wewnętrzna świadomość swej zależności od Boga żywego. Coraz bardziej słabnie wiara we własne siły i środki czysto ludzkie. Ukrycie i zadomowienie w Bogu, spokój i poczucie bezpieczeństwa w Nim wpływają na stanowczość i pewność postępowania, a wiara w zwycięstwo mocy Bożej w Rodzinie staje się tak niezwyciężona, że w końcu z głębokim przekonaniem będziemy mogli powiedzieć: „Jeśli Bóg z nami, któż przeciwko nam?” - „Wszystko mogę w Tym, który mnie umacnia!” Przekonujemy się o prawdzie słów św. Augustyna: „Kto wpatrzony jest w Oblicze Wszechmocnego, ten nie obawia się mocarzy tego świata”. A gdyby Bóg zażądał naszego życia i chwilowego rozwiązania naszej Rodziny, we wszystkim będziemy widzieli doskonałą okazję udowodnienia naszej wiary w pierwiastek Boży w naszej Rodzinie. Będziemy wtedy podobni do Zbawiciela, który słowem i przykładem ustanowił wielkie prawo budowy Królestwa Bożego: „Gdy będę podwyższony na krzyżu, wszystkich pociągnę ku sobie”. Ziarno musi być wrzucone w ziemię i musi obumrzeć, wówczas przyniesie obfity plon.

62 Kto jest głęboko przejęty i przepełniony świadomością wystawionego pełnomocnictwa in blanco, ten całą duszą opiera swoje życie na wierze w posłannictwo Boże i czuje się narzędziem. Byłoby przecież niedorzecznością poświęcenie wszystkich sił duszy i ciała, wszystkich wartości duchowych i materialnych, a nawet życia, takiemu dziełu, które nie zapewnia żadnych doczesnych korzyści, gdyby ono nie opierało się na wierze jako wielkiej potędze. Aby to życie pogłębić w sobie, powinniśmy starać się o możliwie dokładne poznanie życia naszego Józefa Englinga i czerpać z niego inspiracje. Bez Boskiego elementu jego życie i działanie byłoby całkowicie niezrozumiałe i nie do pomyślenia.

Teksty Biblijne - propozycje z okresu świątecznego, które można rozważyć w perspektywie myśli o. Kentenicha wyrażonej w modlitwie z Dachau.

Izajasz 9, 1-6
„¹ Naród kroczący w ciemnościach ujrzał światłość wielką; nad mieszkańcami kraju mroków światło zabłysło. ² Pomnożyłeś radość, zwiększyłeś wesele. Rozradowali się przed Tobą, jak się radują we żniwa, jak się weselą przy podziale łupu. ³ Bo złamałeś jego ciężkie jarzmo i drążek na jego ramieniu, pręt jego ciemięzcy jak w dniu porażki Madianitów. ⁴ Bo każdy but pieszego żołnierza, każdy płaszcz zbroczony krwią, pójdą na spalenie, na pastwę ognia. ⁵ Albowiem Dziecię nam się narodziło, Syn został nam dany, na Jego barkach spoczęła władza. Nazwano Go imieniem: Przedziwny Doradca, Bóg Mocny, Odwieczny Ojciec, Książę Pokoju. ⁶ Wielkie będzie Jego panowanie w pokoju bez granic na tronie Dawida i nad Jego królestwem, które On utwierdzi i umocni prawem i sprawiedliwością, odtąd i na wieki. Zazdrosna miłość Pana Zastępów tego dokona.”

J 1, 1-16
„¹ Na początku było Słowo, a Słowo było u Boga, i Bogiem było Słowo. ² Ono było na początku u Boga. ³ Wszystko przez Nie się stało, a bez Niego nic się nie stało, co się stało. ⁴ W Nim było życie, a życie było światłością ludzi, ⁵ a światłość w ciemności świeci i ciemność jej nie ogarnęła. ⁶ Pojawił się człowiek posłany przez Boga - Jan mu było na imię. ⁷ Przyszedł on na świadectwo, aby zaświadczyć o światłości, by wszyscy uwierzyli przez niego. ⁸ Nie był on światłością, lecz posłanym, aby zaświadczyć o światłości. ⁹ Była światłość prawdziwa, która oświeca każdego człowieka, gdy na świat przychodzi. ¹⁰ Na świecie było Słowo, a świat stał się przez Nie, lecz świat Go nie poznał. ¹¹ Przyszło do swojej własności, a swoi Go nie przyjęli. ¹² Wszystkim tym jednak, którzy Je przyjęli, dało moc, aby się stali dziećmi Bożymi, tym, którzy wierzą w imię Jego - ¹³ którzy ani z krwi, ani z żądzy ciała, ani z woli męża, ale z Boga się narodzili. ¹⁴ A Słowo stało się ciałem i zamieszkało wśród nas. I oglądaliśmy Jego chwałę, chwałę, jaką Jednorodzony otrzymuje od Ojca, pełen łaski i prawdy. ¹⁵ Jan daje o Nim świadectwo i głośno woła w słowach: «Ten był, o którym powiedziałem: Ten, który po mnie idzie, przewyższył mnie godnością, gdyż był wcześniej ode mnie». ¹⁶ Z Jego pełności wszyscyśmy otrzymali - łaskę po łasce.”

Nauczanie Kościoła

Świadomość posłannictwa podkreśla także KKK, gdy mówi o Kościele jako apostolskim. Przypomina nam i uzdalnia nas do tego szczególnie łaska Sakramentu bierzmowania. Uzdalnia on wyznawców Chrystusa, aby wiarę swoją wyznawać, bronić jej i według niej żyć.

1305 „Charakter” sakramentu udoskonala kapłaństwo wspólne wiernych, otrzymane we chrzcie, a „bierzmowany otrzymuje moc publicznego wyznawania wiary w Chrystusa, jakby na zasadzie obowiązku (quasi ex officio)”

116 Cały Kościół jest apostolski, ponieważ jest „posłany” na cały świat. Wszyscy członkowie Kościoła, choć na różne sposoby, uczestniczą w tym posłaniu. „Powołanie chrześcijańskie jest również ze swojej natury powołaniem do apostolstwa”. „Apostolstwem” nazywa się „wszelką działalność Ciała Mistycznego”, która zmierza do rozszerzenia „Królestwa Chrystusa po całej ziemi” 345 apostolstwo przyjmuje bardzo zróżnicowane formy. Zawsze jednak miłość, czerpana przede wszystkim z Eucharystii, „jest jakby duszą całego apostolstwa” 347 .

Propozycje postanowień

1. Sanktuarium naszą kolebką świętości. W nim naszym Betlejem mamy wpierw uświęcić nasze dusze, aby potem móc uświęcać otoczenie. Osobista pielgrzymka do Sanktuarium.

2. Komunia święta: Przyjąć Jezusa w swoim sercu, nauczyć się modlitwy po komunii na pamięć, by On mógł zlać całą pełnię przeznaczonej dla nas łaski.

3. Przeczytać fragment z dzienniczka B. Kast : Żywe Tabernakulum

4. Zweryfikować swój ideał osobisty w świetle słów o. Kentenicha, czy naszej broszury: Przygoda z samym sobą.

Ideał niech święci przed duszy oczami,

niech życie kształtuje swoimi barwami

Po to nas miłość Twoja stworzyła

Niech za nim dąży cała nasza siła

Akcent w rachunku Sumienia:

1. „Kto mnie widzi, widzi Ojca.” Czy moi bliscy i znajomi mogli we mnie dostrzec dziś ciepło spojrzenia ojca, czułość matczynych dłoni, przebaczająca miłość, ale też stanowczość i konsekwencję. Jakim światłem jest nasza rodzina? Czy jesteśmy światłem dla naszych dzieci? Dla naszego otoczenia? Czy jesteśmy światłem Chrystusa dla naszych kolegów i koleżanek? Co świeci we mnie, w moich bliskich, co przekażę dalej, o czym fajnym opowiem, co podkreślę u drugiej osoby, aby jej Ogień mógł się jeszcze mocniej rozpalić? Czy jestem świadomy, że Bóg mnie posyła, abym świecił?

2. Jak widzę misję mojej osoby, mojego posłannictwa, do którego przeznaczył mnie Bóg. Czy idąc do pracy, czuję się posłanym, aby tam być świadkiem uczciwości, solidnej pracy, koleżeństwa. Czy reprezentuję te wartości o których mówi Kościół?

5. Co jeszcze możemy postanowić? Zapoznać się z Komunikatem KEP oceniającym Kartę Praw Podstawowych - być reprezentantem tego stanowiska w naszych środowiskach.

6. Tym bardziej włączyć się w promowanie życia, małżeństwa i rodziny

..........................................................................................................

Modlitwa na zakończenie:

Do Niej, Matki nadziei i pocieszenia, zwracamy się ufnie w naszej modlitwie; zawierzamy Jej przyszłość Kościoła w Europie oraz wszystkich kobiet i mężczyzn tego kontynentu:

Maryjo, Matko nadziei, bądź z nami na naszych drogach! Naucz nas głosić Boga żywego; pomóż nam dawać świadectwo Jezusowi, jedynemu Zbawcy; spraw, byśmy służyli bliźniemu, otwierali się na potrzebujących, wprowadzali pokój, z zapałem budowali świat bardziej sprawiedliwy; wstawiaj się za nami, którzy działamy w historii, pewni, że plan Ojca się wypełni. Jutrzenko nowego świata, okaż się Matką nadziei i czuwaj nad nami! Czuwaj nad Kościołem w Europie: niech będzie odzwierciedleniem Ewangelii; niech będzie autentycznym miejscem komunii; niech żyje swoją misją głoszenia, celebracji i służby Ewangelii nadziei dla pokoju i radości wszystkich. Królowo pokoju, strzeż ludzkości trzeciego tysiąclecia! Czuwaj nad wszystkimi chrześcijanami: niech ufnie zdążają drogą jedności jako zaczyn zgody na kontynencie. Czuwaj nad młodzieżą, nadzieją przyszłego świata; niech wielkodusznie odpowiada na wezwanie Jezusa. Czuwaj nad ludźmi odpowiedzialnymi za narody: niech podejmują budowanie wspólnego domu, w którym szanować się będzie godność i prawa każdego. Maryjo, daj nam Jezusa! Spraw, abyśmy za Nim szli i kochali Go! On jest nadzieją Kościoła, Europy i ludzkości. On żyje z nami, pośród nas, w swoim Kościele!

Z Tobą mówimy:

«Przyjdź, Panie Jezu!» (Ap 22, 20).

Niech nadzieja chwały

wlana przez Niego w nasze serca

przynosi owoce sprawiedliwości i pokoju!

49. Europa potrzebuje wiarygodnych ewangelizatorów, w których życiu, zjednoczonym z krzyżem i zmartwychwstaniem Chrystusa, zajaśnieje piękno Ewangelii 84. Takich ewangelizatorów trzeba odpowiednio uformować 85....(patrz wstęp) EiE 49.cd

Człowiek współczesny «chętniej słucha świadków aniżeli nauczycieli; a jeśli słucha nauczycieli, to dlatego, że są świadkami»87. Decydujące są zatem obecność i znaki świętości: jest ona istotnym warunkiem wstępnym autentycznej ewangelizacji, zdolnej przywrócić nadzieję. Potrzeba wyrazistych osobistych i wspólnotowych świadectw nowego życia w Chrystusie. Nie wystarcza bowiem przekazywać prawdę i łaskę przez głoszenie Słowa i sprawowanie sakramentów; konieczne jest, by były one przyjmowane i przeżywane w każdej konkretnej sytuacji, w sposobie życia chrześcijan i wspólnot kościelnych. Jest to jedno z największych wyzwań, jakie stają przed Kościołem w Europie na początku nowego tysiąclecia.

Formować do wiary dojrzałej

50. «Dzisiejsza sytuacja kulturowa i religijna Europy wymaga obecności katolików dojrzałych w wierze i wspólnot chrześcijańskich misyjnych, które będą dawały świadectwo miłości Boga do wszystkich ludzi»88. Głoszenie Ewangelii nadziei ma zatem pobudzać do przechodzenia od wiary podtrzymywanej społeczną tradycją, choć jest ona godna szacunku, do wiary bardziej osobistej i dojrzałej, oświeconej i płynącej z przekonania.

Chrześcijanie są zatem «wezwani do takiej wiary, która pozwoliłaby im krytycznie konfrontować się ze współczesną kulturą i oprzeć się jej pokusom; skutecznie oddziaływać na środowiska kulturalne, gospodarcze, społeczne i polityczne; ukazywać, że komunia między członkami Kościoła katolickiego i z innymi chrześcijanami jest silniejsza od wszelkich więzi etnicznych; z radością przekazywać wiarę nowym pokoleniom; budować kulturę chrześcijańską, zdolną ewangelizować najszerzej pojętą kulturę, w której żyjemy»89.

Zobacz także:

Site Design by Pegasus - Pegaweb Web Design & Photohop Tutorials.